غزل ۳۱۴۱ - ای خجل از تو شکر و آزادی

ای خَجِل از تو شُکر و آزادی
لایِقِ آن وصالْ کو شادی؟ ۱

عشق را بین که صد دَهان بِگُشاد
چون تو چَشمانِ عشقْ بُگْشادی ۲

ای دِلا، گِردِ حوض می‌گشتی
دیدی آخِر که هم دَراُفْتادی ۳

ز آب و آتش، چو بادْ بُگْذشتی
ای دل اَرْ آتشیّ و اَرْ بادی ۴

دل و عشقَند هر دو شاگردش
خورْد شاگرد را به اُستادی ۵

اوّلا هر چه خاک و خاکی بود
پیشِ جاروبِ بادْ بِنْهادی ۶

تا همه باد گشت آبِسْتَن
تا از آن بادْ عالَمی زادی ۷

زادهٔ باد خورْد مادر را
هَمچو آتش، زِ تابِ بیدادی ۸

کِرمَکی در درختْ پیدا شُد
تا بِخوردَش زِ اصل و بُنیادی ۹

عشق، آن کِرم بود در تَحْقیق
در دلِ صد جُنَیدِ بَغدادی ۱۰

نی جُنَیدی گُذاشت و نی بَغداد
عشقِ خونی، به زَخْمِ جَلّادی ۱۱

چون خلیفه بِکوفت طَبْلِ بَقا
کرد خالِقْ اساسِ ایجادی ۱۲

یک وجودی بزرگ ظاهر شُد
همه شادیّ و عِشرَت و رادی ۱۳

شَمسِ تبریز چهره‌یی بِنِما
تا نِمایَم سُخَن به عَبّادی ۱۴