هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق عاشقانه، رنج‌های روحی و فلسفه‌ای از زندگی است. شاعر از پنهان کردن عشق در سینه، رنج یتیمی، فراموشی عزیزان و امید در تاریکی سخن می‌گوید. همچنین، به مفاهیمی مانند رضایت به کم، تلاش بی‌ثمر و تبدیل رنج به زیبایی اشاره دارد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و اندوه ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.

غزل ۵۴۴۶ - عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده ایم

عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده ایم
شور محشر را حصاری در نمکدان کرده ایم ۱

در صفای سینه ما طوطیان را حرف نیست
از تریهای فلک آیینه پنهان کرده ایم ۲

سنگ طفلان را دهد گرد یتیمی خاکمال
از سواد شهر تا رو در بیابان کرده ایم ۳

نیست طول عمر را کیفیت عرض حیات
ما به آب تلخ صلح از آب حیوان کرده ایم ۴

تا عزیزان جهان ما را فرامش کرده اند
سجده های شکر پیش طاق نسیان کرده ایم ۵

مطلب ما ترک سر بر خویش آسان کردن است
گر لبی چون پسته زیر پوست خندان کرده ایم ۶

کشت ما را خوشه ای گر هست آه حسرت است
در زمین شور تخم خود پریشان کرده ایم ۷

در شبستان عدم صبح امید ما بس است
آنچه از انفاس صرف آه و افغان کرده ایم ۸

چون به صید جغد چون دون همتان قانع شویم؟
ما که خود را بر امید گنج ویران کرده ایم ۹

چون سمندر صائب از اقبال عشق بی زوال
آتش سوزنده را بر خود گلستان کرده ایم ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۴۴۵ - ما به روی تلخ صلح از اهل عالم کرده ایم
گوهر بعدی:غزل ۵۴۴۷ - ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.