هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی بیانگر عشق و فداکاری در راه آن است. شاعر از رنج‌های عشق سخن می‌گوید و تمایل خود را برای ایثار و گذشت نشان می‌دهد. او از دوری از مردم و پرداختن به عشق حقیقی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که هدف نهایی نزدیک است اگر با عشق و فداکاری پیش برویم.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار است. همچنین، برخی از اشارات به رنج و فداکاری ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.

غزل ۵۴۷۴ - عشق کو همچو گل با خون خود بازی کنیم

عشق کو همچو گل با خون خود بازی کنیم
جمله تن ناخن شویم و سینه پردازی کنیم ۱

نیست جای طعن اگر از خلق روگردان شدیم
تا به کی در زنگبار آیینه پردازی کنیم ۲

تخته تعلیم ما کردند لوح خاک را
حیف باشد عمر خود را صرف در بازی کنیم ۳

شیوه ما نیست با ناسازگاران ساختن
خاک در چشم فلک هنگام ناسازی کنیم ۴

صد نوای شکرین داریم چون نی در گره
نغمه پردازی نمی یابیم دمسازی کنیم ۵

دوزخ ارباب غیرت جبهه نگشاده است
ما به روی گرم چون پروانه جانبازی کنیم ۶

دوری راه طلب از فکر زاد و راحله است
کعبه نزدیک است اگر ما توشه پردازی کنیم ۷

منزل مقصود ما در پیش پا افتاده است
چون شرر تا چند صائب هرزه پروازی کنیم ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۴۷۳ - مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم
گوهر بعدی:غزل ۵۴۷۵ - ما کجا دست آشنا با مهره گل می کنیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.