غزل ۵۴۷۹ - گر چه ما راه طلب را پای در گل می رویم

گر چه ما راه طلب را پای در گل می رویم
پیشتر از برق رفتاران به منزل می رویم ۱

وصل دادیم شوق را افسرده سازد زان چو موج
گاه گاهی از دل دریا به ساحل می رویم ۲

گر به ظاهر نیست دست ما به زیر بار خلق
ما به زیر بار مردم از ته دل می رویم ۳

دیگران از دوری ظاهر اگر از دل روند
ما ز یاد همنشینان در مقابل می رویم ۴

گر چه می دانیم گوهر نیست در بحر سراب
همچنان ما از پی دنیای باطل می رویم ۵

گر چه از دل می رود از دیده غایب هر چه شد
ما ز دل چون مصرع برجسته مشکل می رویم ۶

سنگ راه ما نگردد پله افتادگی
با زمین گیری چو نقش پا به منزل می رویم ۷

از در دل می توان شد از دو عالم بی نیاز
ما به هر در صائب از غفلت چو سایل می رویم ۸