غزل ۵۴۸۴ - ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم

ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستم
که نتواند گرفت افتادگی را از هوا دستم ۱

نگیریم تنگ در آغوش تا آن خرمن گل را
نمی آساید آغوشم نمی آید به جا دستم ۲

همانا از گل بیت الحزن کردند تخمیرم
که هرگز چون سبو از سر نمی گردد جدا دستم ۳

به فکر دامن آن غنچه مستور افتادم
گره در آستین چون غنچه گردید از حیا دستم ۴

ز حسن بی نیازی پنجه می زد با ید بیضا
به چشم خلق گردید از طمع چون اژدها دستم ۵

گریبان می درد دامان گل از اشتیاق من
چه سر سبزی است با بختم چه اقبال است با دستم ۶

کمند موج را در تاب دارد اضطراب من
به دریای غم افتدگر بگیرد ناخدا دستم ۷

اگر صائب ندارم گوهر ارزنده ای در کف
بحمدالله که خالی نیست از نقد دعا دستم ۸