غزل ۵۴۹۵ - نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم

نظر را تا چراغ گوشه محراب خود کردم
تماشای فروغ گوهر نایاب خود کردم ۱

چه سازد با دل دریا کش من تلخی عالم
مکرر بحر را در کاسه گرداب خود کردم ۲

ندارد خواب عاشق ورنه من افسانه عالم
به کار چشم بیدار و دل بیخواب خود کردم ۳

از آن است تاج شاهان پایتخت اعتبار من
که از دریا قناعت چون گهر با آب خود کردم ۴

ز خواب مرگ چون نبود مرا امید بیداری
که من در روزگار زندگانی خواب خود کردم ۵

خودی پیچیده بود از قبله حق روی من صائب
نمازم رد نشد تا پشت بر محراب خود کردم ۶