غزل ۵۵۰۰ - اگر می داشتم بال و پری پرواز می کردم

اگر می داشتم بال و پری پرواز می کردم
درین بستانسرا دیوان محشر باز می کردم ۱

اگر می بود دامان شب زلفش به دست من
حدیث درد بی انجام خود آغاز می کردم ۲

نسیم صبح از نامحرمان بود این گلستان را
در ایامی که من بند قبایش باز می کردم ۳

سپند شوخ چشم از دور دستی داشت بر آتش
در آن محفل که من قانون صحبت ساز می کردم ۴

حیا در پرده بیگانگی می خورد خون خود
که آهوی ترا من شیرگیر ناز می کردم ۵

نسیم بی ادب زنجیر می خایید در عهدی
که من در زلف او چون شانه دست انداز می کردم ۶

نمی زد آب اگر بر آتش من سردی عالم
چه دلها را کباب از شعله آواز می کردم ۷

اگر روی دلی از پرتو خورشید می دیدم
سبک چون رنگ ازین بستانسرا پرواز می کردم ۸

اگر می بود درد عشق صائب کارفرمایم
جهان را گلشن از کلک سخن پرداز می کردم ۹