غزل ۳۱۵۰ - من مرید توام، مراد تویی

من مُریدِ تواَم، مُراد تویی
من غُلامَم، چو کِیْقُباد تویی ۱

دلْ مُریدِ تو و تو را خواهد
کین دَرِ بَسته را گُشاد تویی ۲

خاکِ پایِ تواَم، ولی امروز
گَردم اَنْدَر هوا، که باد تویی ۳

زُهدِ من مَیْ، جِهادِ من ساغَر
چو مرا زُهد و اِجْتِهاد تویی ۴

گر چه من بَدنَهاد و بَدگُهَرم
شاکرَم، چون دَرین نَهاد تویی ۵

در نَهادی که تو کُنی بَرداشت
خوش بُوَد، چون همه مُراد تویی ۶

زَهرْ باده شود، چو جامْ تویی
ظُلْمْ احسان شود، چو داد تویی ۷

بس کُنم، ذکرِ تو نگویم بیش
ذکرِ هر ذکر و یادِ یاد تویی ۸