غزل ۳۱۵۱ - چند اندر میان غوغایی؟

چند اَنْدَر میانِ غوغایی؟
خوی کُن پاره پاره تنهایی ۱

خَلْوَتی را لَطیف سودایی‌ست
رو بِپُرسَش که در چه سودایی؟ ۲

خَلْوَت آن است که در پناهِ کسی
خوش بِخُسپیّ و خوش بیاسایی ۳

زیرِ سایه‌‌یْ درختِ بَخت آور
زود مَنْزِل کُنی، فرود آیی ۴

وَرْ تو خواهی که بَختْ بُگْشایَد
زیرِ هر سایه رَخْت نَگْشایی ۵

سویِ اَنْبانِ ما و من نَرَوی
گر چه او گویَدَت که از مایی ۶

رو به خود آر، هر کجا باشی
روسیاه است مَردِ هَرجایی ۷

خودِ تو چیست؟‌ بی‌خودی زان کَس
که ازو در چُنین تماشایی ۸

چون رَسیدی به شَهْ صَلاحُ الدّین
گَر فَسادی، سویِ صَلاح آیی ۹