غزل ۵۶۰۱ - من که از وسعت مشرب به فلک ساخته ام

من که از وسعت مشرب به فلک ساخته ام
پیش خوی تو مکرر سپر انداخته ام ۱

روی بر تافتن از من ز مسلمانی نیست
مه که ابروی ترا قبله خود ساخته ام ۲

برگ سبزی به من از سرو تو هرگز نرسید
گر چه سر حلقه عشاق تو چون فاخته ام ۳

نفس گرم ازین بیش چه تاثیر کند؟
جامه سرو ترا فاخته ای ساخته ام ۴

تکمه چاک گریبان خجالت مپسند
این سری را که به امید تو افراخته ام ۵

حسن را هیچ مبصر نشناسد چون من
که چو یعقوب درین کار نظر باخته ام ۶

گرگ در پیرهنم جلوه یوسف دارد
تا ز زنگار خودی آینه پرداخته ام ۷

فارغ از خلدم و آسوده از دوزخ صائب
من که با سوختن از هر دو جهان ساخته ام ۸