غزل ۵۶۰۵ - دست بر زلف پریشان سخن یافته ام

دست بر زلف پریشان سخن یافته ام
چشم بد دور، رگ جان سخن یافته ام ۱

شسته ام روی به خوناب جگر لعل صفت
تا رگ کان بدخشان سخن یافته ام ۲

نکنم چشمم به عمر ابد خضر سیاه
عمر جاوید ز احسان سخن یافته ام ۳

چون شکر رفته ام از گرمی فکرت به گداز
تا نصیب از شکرستان سخن یافته ام ۴

مورم اما ز شکر ریزی گفتار بلند
مسند از دست سلیمان سخن یافته ام ۵

چه گهرهای گرانسنگ که در جیب امید
از هواداری نیسان سخن یافته ام ۶

جوی شیری که سفیدست ازو روی بهشت
خورده ام خون و ز پستان سخن یافته ام ۷

به ستم دست از آن زلف ندارم صائب
چه کنم، سلسله جنبان سخن یافته ام ۸