غزل ۵۶۰۹ - گر شوی با خبر از سوز دل بیتابم

گر شوی با خبر از سوز دل بیتابم
دم آبی نخوری تا نکنی سیرابم ۱

محرمی نیست در آفاق به محرومی من
عین دریایم و سرگشته تر از گردابم ۲

شور من حق نمک بر همه دلها دارد
نیست ممکن که فراموش کنند احبابم ۳

بس که آلوده عصیان شده ام، می ترسم
که درین گرد زمین گیر شود سیلابم ۴

نبض من چون رگ سنگ است ز جستن ایمن
بس که سنگین شده ز افسانه غفلت خوابم ۵

خامشی داردم از مردم کج بحث ایمن
نیست چون ماهی لب بسته غم قلابم ۶

برگ عیش است مرا باعث غفلت صائب
همچو نرگس برد ایام بهاران خوابم ۷