غزل ۵۶۱۰ - رفت آن روز که دامان بهار از دستم

رفت آن روز که دامان بهار از دستم
رفت چون برگ خزان دیده قرار از دستم ۱

گر چه چون موج ز دریا به کنار افتادم
لله الحمد نرفته است کنار از دستم ۲

به سبکدستی من نیست کس از جانبازان
می جهد خرده جان همچو شرار از دستم ۳

می برد دست و دل از کار غزالش، ترسم
که به یکبار رود دام و شکار از دستم ۴

از رگ ابر قلم بس که فشاندم گوهر
چون صدف شد دل بحر آبله دار از دستم ۵

خون ناحق شوم آنجا که فتد بر سر، کار
رفته هر چند که گیرایی کار از دستم ۶

توتیا می شود آیینه ز جان سختی من
سنگ بر سینه زند آینه دار از دستم ۷

تا بر آن چاک گریبان نظر افتاد مرا
رفت سر رشته آرام و قرار از دستم ۸

صائب از زخم ندامت جگرم شد صد چاک
سینه موری اگر گشت فگار از دستم ۹