غزل ۵۶۱۲ - سوختم بس که به دنبال تمنا رفتم

سوختم بس که به دنبال تمنا رفتم
مردم از بس که پی آتش سودا رفتم ۱

منم آن سیل که صد بار شدم زیر و زبر
تا از این وادی خونخوار به دریا رفتم ۲

سرمه گردید نفس در جگر سوخته ام
تا به کنه دل خود همچو سویدا رفتم ۳

می زدم جوش طرب در دل خم چون می ناب
به چه تقصیر به پیمانه و مینا رفتم؟ ۴

عرق سعی به مقصود رسانید مرا
بر بساط گهر از آبله پا رفتم ۵

این زمان راه به پای دگران می سپرم
من که صد بادیه را سلسله بر پا رفتم ۶

(جلوه گل نزند راه تماشای مرا
من که از کار ز حسن چمن آرا رفتم) ۷

(درد عشق است خداداد، و گر نه صد بار
من بیچاره به دریوزه دلها رفتم) ۸