غزل ۵۶۱۷ - در مصافی که من از آه علم وا کردم

در مصافی که من از آه علم وا کردم
کوه اگر بود طرف، بادیه پیما کردم ۱

توشه آخرت من ز خرابات وجود
مشت خاکی است که در کاسه دنیا کردم ۲

گوهری نیست که درد امن این صحرانیست
من قناعت به همین آبله پا کردم ۳

سفری را که توان گفت به دل بار نبود
سفر بیخودیی بود که تنها کردم ۴

کمر ساحل مقصود به دستم آمد
تا درین قلزم خونخوار کمر وا کردم ۵

حیف ازین عمر گرانمایه که از بیخبری
صرف طول امل و عرض تمنا کردم ۶

پاس اندوه بدارید که من همچو شرر
عمر خود در سر یک خنده بیجا کردم ۷

چون معنبر نشود بزم دو عالم صائب؟
زین گرهها که من از زلف سخن وا کردم ۸