غزل ۵۶۱۸ - قطع امید ز هجران و وصالش کردم

قطع امید ز هجران و وصالش کردم
سیر چشمانه قناعت به خیالش کردم ۱

پشت دستم هدف زخم ندامت شده است
که چرا دست در آغوش خیالش کردم ۲

مرغ تصویر در آرامگهم گر جنبید
نامه شوق ترا شهپر بالش کردم ۳

سرو اگر کرد به شمشاد تو بی اندامی
به یک آه چمن افروز خلالش کردم ۴

در شب تار پی دزد دویدن جهل است
دل اگر برد ز من زلف، حلالش کردم ۵

سرو اگر بر سر من سایه رحمت افکند
من هم از نسبت قد تو نهالش کردم ۶

قفل تبخال زدم بر دهن خود صائب
قطع امید ز خضر و ز زلالش کردم ۷