غزل ۵۶۲۳ - چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟

چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟
نخل مومین به هواداری اخگر بندم ۱

لب ز اظهار محبت نتوانستم بست
من که با موم دو صد روزن مجمر بندم ۲

همچنان سبزه من گرد یتیمی دارد
جگر تشنه اگر بر لب کوثر بندم ۳

زخم من چون گل صد برگ ز ناخن شده است
ننگ صد بوسه چرا بر لب خنجر بندم؟ ۴

روز فرهادی من چند بود پرده نشین؟
تیغ کوهی به کف آرم کمری بر بندم ۵

دیگر از هیچ رخی نشأه می گل نکند
شوری بخت اگر بر لب ساغر بندم ۶

چشم بر ابر ندارد صدف قانع من
آب شور از مژه افشانم و گوهر بندم ۷

مهر کردم روش نامه فرستادن را
دوزخی را ز چه بر بال کبوتر بندم؟ ۸

صائب از خنده او تا نظری یافته ام
تهمت تلخی گفتار به شکر بندم ۹