غزل ۵۶۲۴ - شفق آلود شراب است مگر دستارم؟

شفق آلود شراب است مگر دستارم؟
که فتاده است به پا همچو سحر دستارم ۱

هیچ وقت از گرو باده نیامد بیرون
از سر پنبه میناست مگر دستارم؟ ۲

چه کنی سرزنش من، که قضا می بندد
هر گل صبح به عنوان دگر دستارم ۳

با دستان سر و دستار ز هم نشناسند
ریشه چون صبح ندارد به جگر دستارم ۴

هیچ کس را گنهی نیست در آشفتن من
خودبخود گشت پریشان چو سحر دستارم ۵

عشق از آن جوش که در مغز من انداخت، هنوز
مضطرب چون کف دریافت به سر دستارم ۶

سر برون نازده از چاک گریبان وجود
رفت بر باد فنا همچو شور دستارم ۷

من و از کوی مغان پای کشیدن صائب؟
گرو باده نگیرند مگر دستارم ۸