غزل ۵۶۲۵ - طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارم

طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارم
خیر از خانه در بسته تمنا دارم ۱

چون قدح چشم به احسان صراحی است مرا
روزی خود طمع از عالم بالا دارم ۲

چه کند با جگر سوخته چندین خار
دم آبی که من از آبله پا دارم ۳

نیست از ریگ روان موج نفس سوخته را
لب خشکی که من از صحبت دریا دارم ۴

دانه از دام به انداز رهایی چینم
توشه آخرت است آنچه ز دنیا دارم ۵

نیست بی گوهر عبرت صدف عالم خاک
نه ز طفلی است اگر ذوق تماشا دارم ۶

وحشت از دیدن مکروه فزون می گردد
نه ز حرص است اگر روی به دنیا دارم ۷

تن خاکی که به معماری آن مشغولم
لب بامی است که از بهر تماشا دارم ۸

در سیه خانه لیلی نبود مجنون را
این حضوری که من از پرده شبها دارم ۹

صائب از محرمی شانه دلم صد چاک است
راه هر چند در آن زلف چلیپا دارم ۱۰