غزل ۵۶۳۰ - جگری سوخته چون لاله ایمن دارم

جگری سوخته چون لاله ایمن دارم
چون نسوزم، که سر داغ به دامن دارم ۱

غوطه در زنگ زد از سیر چمن آینه ام
چشم امید به خاکستر گلخن دارم ۲

من که هر آبله ام مرکز سرگردانی است
به که چون غنچه گل، پای به دامن دارم ۳

تشنه چشمه خورشید بود شبنم من
چشم ازین خانه دربسته به روزن دارم ۴

لاغری صید زبون از زره داودی است
چشم بد دور ازین جامه که برتن دارم ۵

صائب از شعله آواز که چشمش مرساد
منت گرمی هنگامه به گلشن دارم ۶