غزل ۵۶۲۹ - از دل سوخته اخگر به گریبان دارم

از دل سوخته اخگر به گریبان دارم
سینه ای گرمتر از خاک شهیدان دارم ۱

ساده از نقش تمناست دل خرسندم
عالمی امن تر از دیده حیران دارم ۲

به تهیدستی من خنده زند موج سراب
دامن بحر به کف گر چه چو مرجان دارم ۳

قسمت زنگی از آیینه روشن نشود
انفعالی که من از صاف ضمیران دارم ۴

هر که محروم شد تا از نان جوین می داند
که چون خون در جگر از نعمت الوان دارم ۵

خرقه پوشیدن من نیست ز بیدار دلی
پای خوابیده نهان در ته دامان دارم ۶

بوی خون شفق از خنده من می آید
گر چه چون صبح به ظاهر لب خندان دارم ۷

چون تو از پشت ورق روی ورق می خوانی
حال خود از تو چه پوشیده و پنهان دارم؟ ۸

گر چه چون شانه ز من باز شودهر گرهی
سری آشفته تر از زلف پریشان دارم ۹

می کند شهپر پرواز قفس را صائب
خار خاری که من از شوق گلستان دارم ۱۰