غزل ۵۶۳۴ - چند خود را زخیال تو به خواب اندازم ؟

چند خود را زخیال تو به خواب اندازم ؟
چند از تشنه لبی سنگ در آب اندازم؟ ۱

در نهانخانه محوست عبادتگاهم
نیستم موج که سجاده بر آب اندازم ۲

لاله ای نیست صباحت که مرا گرم کند
چه بر این آتش افسرده کباب اندازم؟ ۳

چند در پرده توان مشق نظر بازی کرد؟
طرح نظاره به آن روی نقاب اندازم ۴

من که بر چشم خود از نور شرر می لرزم
به چه جرأت ز جمال تو نقاب اندازم؟ ۵

منت آب خضر سوخت مرا، نزدیک است
که نفس سوخته خود را به سراب اندازم ۶

تلخیی نیست که بر خود نتوان شیرین کرد
به که مهر لب او را به شراب اندازم ۷

چند در شعر کنم عمر گرامی را صرف؟
چند ازین گوهر نایاب در آب اندازم ۸

به که کوتاه کنم زلف سخن را صائب
رگ جان را چه ضرورست به تاب اندازم؟ ۹