غزل ۵۶۳۸ - من که از داغ جنون ساغر سرشار باشم

من که از داغ جنون ساغر سرشار باشم
خاک بر فرقم اگر منت دستار باشم ۱

روی در دامن صحرای جنون می آرم
چند بنشینم و خط بر رخ دیوار کشم؟ ۲

مردمی مردمک چشم جهان بین من است
پرده دیده خود در قدم خار کشم ۳

چشمم از نیش مکافات ز بس ترسیده است
زهره ام نیست که ناخن به رگ تار کشم ۴

کاوش سینه ز صد کار برآورد مرا
دست خود بوسم اگر دست ازین کار کشم ۵

از قماش سخنم صبح بناگوش ترست
با چنین جنس چرا ناز خریدار کشم؟ ۶

من که از خرقه ناموس برون آمده ام
چون سر دار چرا منت دستار کشم؟ ۷

به تغافل جگر خصم زبون می سوزم
نیستم برق که خنجر به رخ خار کشم ۸

نیست در روی زمین گوشه امنی صائب
رخت ازین لجه پر خون به سردار کشم ۹