غزل ۵۶۳۹ - منم آن سیل که دریا نکند خاموشم

منم آن سیل که دریا نکند خاموشم
کوه را کشتی طوفان زده سازد جوشم ۱

از ملامت نکنم شکوه ز بی حوصلگی
سخن تلخ می تلخ بود در گوشم ۲

جوش من لنگر آرام نمی داند چیست
نیست چون باده نارس دو سه روزی جوشم ۳

از خرابات مغان پای بروی نگذارم
تا سبو دست نوازش نکشد بر دوشم ۴

چشم پرکار بتان ساغر خالی است مرا
می گلرنگ چه باشد که رباید هوشم ۵

نیم ایمن ز پشیمانی بی انصافان
به زر قلب اگر یوسف خود بفروشم ۶

گر چه از شمع تهی نیست کنارم شبها
دایم از شرم چو محراب تهی آغوشم ۷

نیست از نوش چو زنبور به جز نیش مرا
اگر چه نه دایره شد شان عسل از نوشم ۸

منم آن کودک بدخو که ز ناسازی دل
نتوان کرد به کام دو جهان خاموشم ۹

چون به پای خم می سر نگذارم صائب؟
من که از باده گلرنگ فزاید هوشم ۱۰