غزل ۵۶۴۰ - تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشم

تاخت از سینه به مژگان دل بازیگوشم
گشت بال و پر طوفان دل بازیگوشم ۱

من که در صومعه سر حلقه پیران بودم
کرد بازیچه طفلان دل بازیگوشم ۲

من کجا، خنده زدن چون گل بیدرد کجا؟
کرد چون غنچه پریشان دل بازیگوشم ۳

گر چه در کنج قفس بال و پرم غنچه شده است
می کند سیر گلستان دل بازیگوشم ۴

بیقرارست چو مو بر سر آتش، تا شد
زلف را سلسله جنبان دل بازیگوشم ۵

همه شب در تن مجروح ز بی آرامی
می کند سیر چو پیکان دل بازیگوشم ۶

هست چون برق نمایان ز رگ ابر بهار
از سر زلف پریشان دل بازیگوشم ۷

نیست از ترکش پر تیر خطر پیکان را
می زند بر صف مژگان دل بازیگوشم ۸

بس که زد قطره به هر کوچه بآورد آخر
گرد از عالم امکان دل بازیگوشم ۹

همچو طوطی که ز آیینه به گفتار آید
شد از آن چهره سخندان دل بازیگوشم ۱۰

نیست ممکن که به فکر من بیدل افتد
صائب از حلقه طفلان دل بازیگوشم ۱۱