غزل ۵۶۴۶ - هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنم

هردم از شوق عدم ناله و فریاد زنم
نه حبابم که گره بیهده بر باد زنم ۱

جوهر ذاتی من موجه دریای بقاست
پیچ و خم چند درین بیضه فولاد زنم؟ ۲

نعل من پیش محیط است در آتش چون سیل
تا به دریا نرسم ناله و فریاد زنم ۳

این قیامت که من از هستی ناقص دیدم
نیست ممکن که به محشر در ایجاد زنم ۴

چه گشادم ز جنون شد که خردمند شوم؟
از خرابات چه دیدم که به آباد زنم؟ ۵

چهره ساخته ماه دلم کرد سیاه
می روم صیقلش از حسن خداداد زنم ۶

چون کسی نیست که باری ز دلم بردارد
چون جرس چند درین قافله فریاد زنم؟ ۷

صائب این زمزمه ها از سر بیدردی نیست
که صلا از نفس گرم به صیاد زنم ۸