غزل ۳۱۶۱ - خامشی، ناطقی، مگر جانی

خامُشی، ناطِقی، مَگَر جانی
می‌زَنی نَعْره‌هایِ پنهانی ۱

تو چو باغیّ و صورتَت بَرگی
باغِ چه؟ صد هزار چندانی ۲

بی‌تو باغِ حَیاتْ زندان است
هست مُردن خَلاصِ زندانی ۳

جانِ تو بَحْر و صورتَت ابر است
فیضِ دلْ قطره‌هایِ مَرجانی ۴

ای یکی گو شُده یکی گویان
پیشِ حُکْمَت، که شاهِ چوگانی ۵

تا یکی گو نَشُد اگر چه زَر است
گر چه نیکوست، نیست میدانی ۶

پَهْلویِ اعتراض را بِتَراش
گَر تو چون گوی، چُست و گَردانی ۷

پَهْلویِ اعتراض در اِبْلیس
گشت مَردودِ رَدِّ رَبانی ۸

پس به خَرّاطْ خویش را بِسِپار
تا یکی گو شَوی، اگر آنی ۹

مانع است اعتراضِ اِبْلیسی
از یکی گویی و یکی دانی ۱۰