غزل ۳۱۶۲ - ای که مستک شدی و می‌گویی

ای که مَستَک شُدیّ و می‌گویی
تو غریبی وَ یا ازین کویی؟ ۱

مَست و‌ بی‌خویش می‌رَوی چپ و راست
بی‌چپ و راست را‌‌‌ هَمی‌جویی ۲

نی چپ است و نه راست، در جان است
آن که جانْ خَسته از پِیِ اویی ۳

زان شِکَر، روی اگر بِگَردانی
گَر نَباتی، بِدان که بَدخویی ۴

وَرْ تو دیویّ و رو بِدو آری
اَللّهْ اَللّهْ چه خوب مَهْ رویی ۵

دِلَم از جا رَوَد، چو گویم او
می‌بَرَد جان و دل، زِهی اویی ۶

هین زِ خوهایِ او یکی بِشِنو
گاه شیری کُند، گَهْ آهویی ۷

در رَهِ او نَمانْد پایْ مرا
زانواَم را نَمانْد زانویی ۸

جُز به چوگانِ او مَغَلْطان سَر
گَر به میدانِ او یکی گویی ۹

هین خَمُش کُن، دَرین حَدیثْ مَپیچ
آسْمان وار، اگر یکی تویی ۱۰