غزل ۵۶۵۳ - رخنه در سنگ اگر از آه سحرگاه کنم

رخنه در سنگ اگر از آه سحرگاه کنم
نیست ممکن که اثر در دل در دل آن ماه کنم ۱

به کشیدن دل خود چون تهی از آه کنم؟
نیست در دست من این رشته کوتاه کنم ۲

می کند گریه تراوش از دل من بی خواست
نیست در دست من این رشته که کوتاه کنم ۳

چه فتاده است که از خانه نهم بیرون پای؟
من که چون چشم قناعت به پرکاه کنم ۴

من که هر پاره دلم پیش بتی در گروست
به چه دل بندگی حضرت الله کنم؟ ۵

در وطن شد به زر قلب برابر یوسف
به چه امید برون من سر ازین چاه کنم؟ ۶

مرکز حلقه ماتم زدگانش سازم
هر که را از غم جانکاه خود آگاه کنم ۷

پرده نکهت گل، برگ نگردد صائب
چون گره در دل صد پاره خود آه کنم؟ ۸