غزل ۵۶۵۵ - با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟

با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟
در صدف آب نسازم گهر خود چه کنم؟ ۱

مرهم امروز تویی داغ جگرریشان را
ننمایم به تو داغ جگر خود چه کنم؟ ۲

صندل امروز تویی دردسر عالم را
پیش عیسی نبرم دردسر خود، چه کنم؟ ۳

من که از دوری منزل نفسم سوخته است
با درازی شب بی سحر خود چه کنم؟ ۴

چون خریدار گلوسوز درین عالم نیست
ندهم طرح به موران شکر خود چه کنم؟ ۵

خانه تنگ جهان جای پرافشانی نیست
گر بر آتش ننهم بال و پر خود چه کنم؟ ۶

نیست از سوخته جانان اثری چون پیدا
در دل سنگ ندزدم شرر خود چه کنم؟ ۷

(من که سر رشته تدبیر ز دستم رفته است
نکنم خاک زمین را به سر خود، چه کنم؟) ۸

هیچ کس را خبری نیست چو از خود صائب
من عاجز ز که پرسم خبر خود، چه کنم ۹