غزل ۵۶۵۹ - تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینم

تا لبش کرد چو طوطی به سخن تلقینم
شد قفس چوب نبات از سخن شیرینم ۱

موج دریای حوادث رگ خواب است مرا
بس که کوه غم او کرد گران تمکینم ۲

طاقت جلوه او نیست مرا، می ترسم
که به فردوس برد دیده کوته بینم ۳

حیف و صد حیف که در سینه بی حاصل من
نیست آهی که بساط دو جهان برچینم ۴

تخته مشق تماشای جهان گردیدم
من که می خواستم از خویش جدا بنشینم ۵

بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرام
چند برسینه نهی دست پی تسکینم؟ ۶

منم آن آهوی مشکین که سویدای زمین
نافه مشک شده است از نفس مشکینم ۷

چه امیدست شود شمع مزارم صائب؟
آن که یک بار نیامد به سر بالینم ۸