غزل ۵۶۷۷ - گر چه از طول امل پا به سلاسل داریم

گر چه از طول امل پا به سلاسل داریم
همچنان چشم امید از کشش دل داریم ۱

پای ما بر سر گنج و ز پریشان نظری
چشم بر کاسه دریوزه سایل داریم ۲

نیست چون ریگ روان در دل ما فکرمقام
ما ز آهسته روی راحت منزل داریم ۳

به چه جرأت نفس تند برآریم از دل
ما که آیینه روی تو مقابل داریم ۴

به فرو رفتن ازین بحر توان شد به کنار
ما ز کوته نظری چشم به ساحل داریم ۵

می زند موج پریزاد ز حق عالم و ما
دیو در شیشه ز اندیشه باطل داریم ۶

زان همه تخم امیدی که فشاندیم به خاک
کف افسوسی ازین مزرعه حاصل داریم ۷

چون صدف لب چه گشاییم به نیسان صائب
ما که گنج گهر از آبله دل داریم ۸