غزل ۵۶۸۰ - ما لب خشک قناعت لب نان می دانیم

ما لب خشک قناعت لب نان می دانیم
دست شستن ز طمع آب روان می دانیم ۱

دل نبندیم به اسباب سبکسیر جهان
بادپیمایی اوراق خزان می دانیم ۲

در تماشاگه این معرکه طفل قریب
هر که پوشد نظر، از دیده و ران می دانیم ۳

چیده ایم از دو جهان دامن الفت چون سرو
هر که از ما گذرد آب روان می دانیم ۴

بهر برداشتن از خاک مذلت ما را
هر که قد راست کند تیر و سنان می دانیم ۵

فکر در عالم حیرانی ما محرم نیست
خامشی را ز پریشان سخنان می دانیم ۶

چه فتاده است برآییم چو یوسف از چاه
ما که خود را به زر قلب گران می دانیم ۷

حسن از پرده محال است که آید بیرون
روی چون آینه را به آینه دان می دانیم ۸

هر که سنگ ره ما گرمروان می گردد
در بیابان طلب، سنگ فسان می دانیم ۹

سنگ اگر بر سر دیوانه ما می بارد
صائب از بیخبری رطل گران می دانیم ۱۰