غزل ۳۱۶۵ - جان و جهان، دوش کجا بوده‌یی؟

جان و جهان، دوش کجا بوده‌یی؟
نی غَلَطَم، در دلِ ما بوده‌یی ۱

دوشْ زِ هَجْرِ تو جَفا دیده‌ام
ای کِه تو سُلطانِ وَفا بوده‌یی ۲

آه که من دوش چه سان بوده‌ام
آه که تو دوش کِه را بوده‌یی ۳

رَشک بَرَم کاش قَبا بودَمی
چون که در آغوشِ قَبا بوده‌یی ۴

زَهره ندارم که بگویم تورا
‌بی‌منِ بیچاره چرا بوده‌یی؟ ۵

یارِ سَبُک روح، به وَقتِ گُریز
تیزتَر از بادِ صَبا بوده‌یی ۶

بی‌تو مرا رنج و بَلا بَند کرد
باش که تو بَندِ بَلا بوده‌یی ۷

رنگِ رُخِ خوبِ تو آخِر گُواست
در حَرَمِ لُطفِ خدا بوده‌یی ۸

رنگْ تو داری، که زِ رنگِ جَهان
پاکی و هم رنگِ بَقا بوده‌یی ۹

آینه‌یی، رنگِ تو عکسِ کسی‌ست
تو زِ همه رنگْ جُدا بوده‌یی ۱۰