هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و جدایی سخن میگوید. او از درد هجران و دوری معشوق شکایت میکند و آرزو میکند که مانند لباس معشوق در آغوش او باشد. شاعر همچنین به وفاداری و زیبایی معشوق اشاره میکند و از این که معشوق بدون او بوده است، اظهار ناراحتی میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعری کلاسیک ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۳۱۶۵ - جان و جهان! دوش کجا بودهای؟
جان و جهان! دوش کجا بودهای؟
نی غَلَطَم، در دلِ ما بودهای ۱
دوشْ زِ هَجْرِ تو جَفا دیدهام
ای کِه تو سُلطانِ وَفا بودهای ۲
آه که من دوش چه سان بودهام!
آه که تو دوش که را بودهای! ۳
رَشک بَرَم کاش قَبا بودَمی
چون که در آغوشِ قَبا بودهای ۴
زَهره ندارم که بگویم تو را
«بی من بیچاره چرا بودهای؟!» ۵
یارِ سَبُک روح، به وَقتِ گُریز
تیزتَر از بادِ صَبا بودهای ۶
بیتو مرا رنج و بَلا بَند کرد
باش که تو بَندِ بَلا بودهای ۷
رنگِ رُخِ خوبِ تو آخِر گُواست
در حَرَمِ لُطفِ خدا بودهای ۸
رنگْ تو داری، که زِ رنگِ جَهان
پاکی و هم رنگِ بَقا بودهای ۹
آینهای، رنگِ تو عکسِ کسیست
تو ز همه رنگ جدا بودهای ۱۰
نی غَلَطَم، در دلِ ما بودهای ۱
دوشْ زِ هَجْرِ تو جَفا دیدهام
ای کِه تو سُلطانِ وَفا بودهای ۲
آه که من دوش چه سان بودهام!
آه که تو دوش که را بودهای! ۳
رَشک بَرَم کاش قَبا بودَمی
چون که در آغوشِ قَبا بودهای ۴
زَهره ندارم که بگویم تو را
«بی من بیچاره چرا بودهای؟!» ۵
یارِ سَبُک روح، به وَقتِ گُریز
تیزتَر از بادِ صَبا بودهای ۶
بیتو مرا رنج و بَلا بَند کرد
باش که تو بَندِ بَلا بودهای ۷
رنگِ رُخِ خوبِ تو آخِر گُواست
در حَرَمِ لُطفِ خدا بودهای ۸
رنگْ تو داری، که زِ رنگِ جَهان
پاکی و هم رنگِ بَقا بودهای ۹
آینهای، رنگِ تو عکسِ کسیست
تو ز همه رنگ جدا بودهای ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
۹۱۷
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۱۶۴ - مست و خوشی، باده کجا خوردهیی؟
گوهر بعدی:غزل ۳۱۶۶ - ای دل سرمست، کجا میپری؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
