غزل ۵۶۹۶ - چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده ام

چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده ام
که سر چو رشته برون از دل گهر زده ام ۱

به تر دماغی من نیست لاله ای امروز
که یک دو جام ز خونابه جگر زده ام ۲

به یاد پنجه خونین دلخراشان است
ز بیغمی نبود گر گلی به سر زده ام ۳

به مایه داری مژگان خونفشانم نیست
چو برق بر رگ هر ابر نیشتر زده ام ۴

دهن چگونه گشایم به ابر همچو صدف
که پشت دست به دریای پر گهر زده ام ۵

همان نفس ز شفق کرده اند خون به دلم
اگر ز ساده دلی خنده چون سحر زده ام ۶

به جستجو نتوان آن جهان جان را یافت
وگر نه من دو جهان را به یکدگر زده ام ۷

نکرده است کسی جمع شور و شیرین را
منم که برنمک انگشت نیشکر زده ام ۸

نیم چو سرو ز آزادگان، نمی دانم
که دست خود به چه امید بر کمر زده ام ۹

شده است برق خس و خار هستیم صائب
اگر به سوخته ای خنده چون شرر زده ام ۱۰