غزل ۵۶۹۷ - چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زده ام

چو شانه مهر به لب با دو صد زبان زده ام
که دست در کمر زلف دلستان زده ام ۱

درین بساط من آن سیل خانه پردازم
که پشت پای به معموره جهان زده ام ۲

مرا به کنج قفس کیست رهنما گردد
که برق بر خس و خاشاک آشیان زده ام ۳

به گوهرم صدف چرخ می کند تنگی
ز عجز نیست که مهر بر دهان زده ام ۴

شده است خار ندامت جگر خراش مرا
به سهو برگ گلی گر به دشمنان زده ام ۵

ز شرم بی ادبی آب گشته ام هر چند
ز دور بوسه بر آن خاک آستان زده ام ۶

به زور نرم دل آسمان نمی گردد
و گرنه زور مکرر بر این کمان زده ام ۷

حذر کنید ز زخم زبان ناله من
که من ز کوه غم این تیغ برفسان زده ام ۸

ز سرد مهری احباب در ریاض جهان
تمام برگ سفر چون گل خزان زده ام ۹

ز بس به تیر خدنگ تو داده ام پهلو
چو شیر دست به ترکش ز نیستان زده ام ۱۰

چگونه خون نچکد از کلام من صائب
که تکیه بر دم شمشیر خونچکان زده ام ۱۱