غزل ۵۷۰۴ - مرا که هست به دل کوه آهن از مردم

مرا که هست به دل کوه آهن از مردم
سبک چگونه توانم گذشتن از مردم ۱

هزار رنگ گل از خار پای خود چینند
جماعتی که نخواهند سوزن از مردم ۲

به چار موجه رد و قبول تن در ده
ترا که نیست میسر گسستن از مردم ۳

تو آن زمان سر عیار پیشگان باشی
که خویش را بتوانی ربودن از مردم ۴

به چشم بسته گل از خار می توان چیدن
به اعتزال توان طرف بستن از مردم ۵

اگرنه تیرگی آرد طمع چرا سایل
چراغ می طلبد روز روشن از مردم ۶

برآورند سر از جیب آسمان صائب
جماعتی که کشیدند دامن از مردم ۷