غزل ۵۷۰۶ - منم که از جگر لاله داغ می دزدم

منم که از جگر لاله داغ می دزدم
فروغ از گهر شب چراغ می دزدم ۱

به نیم جنبش ابرو خموش می گردم
به یک نسیم نفس چون چراغ می دزدم ۲

اگر به مجلس می صد حدیث تلخ رود
به زیرلب همه را چون ایاغ می دزدم ۳

سراغ می کنم از مردمان نشان ترا
دگر ز رشک نشان از سراغ می دزدم ۴

ز داغ بی نمکی چند زخم من سوزد
ز بزم عشق نمکدان داغ می دزدم ۵

دماغ نکهت تند نسیم زلف کراست
ز بوی سیب زنخدان دماغ می دزدم ۶

دگر عجب گل داغی به دستش افتاده است
ز صائب این گهر شب چراغ می دزدم ۷