غزل ۵۷۰۷ - ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصل

ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصل
عنان گسسته تر از موجه سیراب شدم ۱

تو از نظاره رخسار خود مشو غافل
که من ز هوش ز نظاره نقاب شدم ۲

ز پشت پا که براین خاکدان زدم صائب
به یک نفس چو مسیح آسمان رکاب شدم ۳

درین ریاض چو شبنم اگر چه آب شدم
خوشم که محو تماشای آفتاب شدم ۴

عجب که صبح قیامت مرا کند بیدار
که از نظاره آن چشم مست خواب شدم ۵

امید گنج گهر آب در گلم دارد
ز ترکتاز محبت اگر خراب شدم ۶

ز پیچ و تاب اگر رشته می شود کوتاه
یکی هزار من از مشق پیچ و تاب شدم ۷

وبال دامن گل نیست خون بلبل من
که من به شعله آواز خود کباب شدم ۸

به سیر چشمی من گوهری نداشت محیط
ز چشم شور تهی چشم چون حباب شدم ۹