غزل ۵۷۱۵ - به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارم

به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارم
که پیش تیغ حوادث همین سپر دارم ۱

درین ریاض من آن عندلیب دلگیرم
که در بهار سر خود به زیر پر دارم ۲

سپهر مجمر و انجم سپند می گردد
اگر برون دهم آهی که در جگر دارم ۳

مرا از زخم زبان نیست غم ز دل سیهی
چو خون مرده فراغت ز نیشتر دارم ۴

میان اهل خرابات چون سفید شوم
که من ز بیخبریهای خود خبر دارم ۵

اگر چه هر دو جهان را نثار او کردم
به پشت پای خجالت همان نظر دارم ۶

کریم غافل از افتادگان نمی گردد
به پای خم چو سبو دست زیر سر دارم ۷

ز تیغ راهزن از پیروی نمی ترسم
که من ز راهنما پیش رو سپر دارم ۸

مگر ز گمشده خود خبر توانم یافت
هزار قافله اشک در سفر دارم ۹

چنین که قافله عمر می رود به شتاب
کجاست فرصت آنم که توشه بردارم ۱۰

ز بحر اگر چه ساحل رسیده ایم صائب
همان ملاحظه از موجه خطر دارم ۱۱