غزل ۵۷۱۷ - ز جوش عشق تو میخانه در بغل دارم

ز جوش عشق تو میخانه در بغل دارم
بهشتی از دل دیوانه در بغل دارم ۱

ز تیر ناز تو دایم چو سینه ترکش
شب دراز پریخانه در بغل دارم ۲

غم جهان نتواند به گرد من گردید
که شیشه در کف و پیمانه در بغل دارم ۳

خراب حالی من دورباش چشم بدست
وگرنه گنج چو ویرانه در بغل دارم ۴

از آن به جستن من پا ز سر کند غواص
که چون صدف در یکدانه در بغل دارم ۵

چو رفته است مرا از خمار دست از کار
ازین چه سود که میخانه در بغل دارم ۶

در انتظار بهارند اهل ظاهر و من
بهاری از دل دیوانه در بغل دارم ۷

به فکر سنگدلان در نماز مشغولم
درون کعبه صنمخانه در بغل دارم ۸

به دام می کشدم لذت گرفتاری
و گرنه از دل خود دانه در بغل دارم ۹

چو چشم اگر چه به ظاهر دو دست من خالی است
هزار گوهر یکدانه در بغل دارم ۱۰

جواب آن غزل است این که گفته است مطیع
کلید کعبه و بتخانه در بغل دارم ۱۱