غزل ۵۷۲۲ - نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارم

نه ذوق صحبت و نه میل گفتگو دارم
لبی خموشتر از گوش آرزو دارم ۱

معاشران همه در پای خم ز دست شدند
منم که بر سر خود دست چون سبو شدم ۲

چه خنده های نمایان زبان زخمم کرد
هزار حلقه فزون جنگ با رفو دارم ۳

ز بس که تند ز پهلوی محتسب گذرم
گمان برد که مگر سرکه در کدو دارم ۴

دهن گشودن من از خمار خاموشی است
گمان برند که من ذوق گفتگو دارم ۵

به بخشش فلک پست دل نمی بندم
خبر ز عادت طفل بهانه جو دارم ۶

دمید صبح و نشدتر دماغ من صائب
دل پری ز تهیدستی سبو دارم ۷