غزل ۵۷۳۳ - مرا که گفت که دست از عنان یار کشم

مرا که گفت که دست از عنان یار کشم
کشد رقیب رکاب و من انتظار کشم ۱

مرا که هست میسر سبوکشی در دیر
چه لازم است که درد سر خمار کشم ۲

مرا که صبحت داغی همیشه داشته ام
چه اوفتاده که دامن ز لاله زار کشم ۳

مرا که دست و دل از روزگار سرد شده است
چسان به رشته گهرهای آبدار کشم ۴

مرا که زندگی از آتش است همچون شمع
چرا ز شعله برون رخت چون شرار کشم ۵

ز شوربختی من هر حباب گردابی است
چگونه کشتی ازین ورطه برکنار کشم ۶

اگر نه خاطر روی تو در میان باشد
به روی آینه دل خط غبار کشم ۷

چو خار خشک سزاوار سوختن شده ام
عبث چه منت مشاطه بهار کشم ۸

به مصر رفتم و از مشتری ندیدم روی
متاع آینه خود به زنگبار کشم ۹

به یک نسیم توجه ز خاک بردارم
ز ضعف پا به زمین چند چون غبار کشم ۱۰

ندیده هجر دل ناز پرورم صائب
عجب نباشد اگر ناله های زار کشم ۱۱