غزل ۵۷۳۷ - از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلم

از آن زمان که به زلف تو مبتلاست دلم
اگر به کعبه رود روی برقفاست دلم ۱

خبر ز سایه خود نیست صید وحشی را
من رمیده چه دانم که در کجاست دلم ۲

چه نسبت است به آیینه اشتیاق مرا
که آب گشت و همان تشنه لقاست دلم ۳

به خشم و ناز مرا ناامید نتوان کرد
به شیوه های غریب تو آشناست دلم ۴

به من کشاکش گردون چه می تواند کرد
که در حمایت آن طره دوتاست دلم ۵

نگاه حسرت من ترجمان مطلبهاست
اگر خموش از اظهار مدعاست دلم ۶

به حسن شوخ ندانم چه نسبت است مرا
که هیچ جا نه و در صد هزار جاست دلم ۷

برهنه را نتواند برهنه کرد کسی
چه نعمتی است که بی برگ و بی نواست دلم ۸

مرا ز نعمت الوان حسن سیری نیست
گرسنه چشم تر از کاسه گداست دلم ۹

میی چون خون شهیدان به من کرامت کن
که از خمار چو صحرای کربلاست دلم ۱۰

ز مشت خار و خسم دود بر نمی خیزد
ز بس که واله آن آتشین لقاست دلم ۱۱

ز انقلاب جهان نیستم غمین صائب
که در بلندی و پستی به یک هواست دلم ۱۲