غزل ۵۷۴۰ - ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانم

ز رعشه رفته برون دست و پا ز فرمانم
فتاده است تزلزل به چار ارکانم ۱

شده است نقد قیامت مرا از پیریها
عصا صراط من و عینک است میزانم ۲

اگر نه صبح قیامت بود سفیدی موی
چرا چو انجم از افلاک، ریخت دندانم ۳

شده است موی سرم تا سفید از پیری
چو شمع صبح به نور حیات لرزانم ۴

ز ضعف تن به زمین نقش بسته ام چو غبار
به دست و دوش نسیم صباست جولانم ۵

نمی گزم لب نانی ز سست مغزیها
خمیر مایه حسرت شده است دندانم ۶

قرار نیست مرا همچو گوی بی سر و پا
اگر چه قامت چون تیر گشت چوگانم ۷

دوام زندگی من نه از تنومندی است
ز ناتوانی بر لب نمی رسد جانم ۸

زیاد مرگ همان غافله ز دل سیهی
شده است قامت خم گشته طاق نسیانم ۹

به حرف و صوت سرآمد حیات من صائب
نهشت باد خزان برگی از گلستانم ۱۰