غزل ۳۱۷۰ - ای که تو از عالم ما می‌روی

ای کِه تو از عالَمِ ما می‌رَوی
خوشْ زِ زمین سویِ سَما می‌رَوی ۱

ای قَفَصْ اِشْکَسته و جَسته زِ بَند
پَر بِگُشادی به کجا می‌رَوی؟ ۲

سَر زِ کَفَن بَر زَن و ما را بگو
کَزْ وَطَنِ خویش چرا می‌رَوی؟ ۳

نی غَلَطَم، عاریه بود این وَطَن
سویِ وَطَنْگاهِ بَقا می‌رَوی ۴

چون زِ قَضا دعوت و فَرمان رَسید
در پِیِ سَرهنگِ قَضا می‌رَوی ۵

یا که زِ جَنّاتْ نَسیمی رَسید
در پِیِ رِضْوانِ رضا می‌رَوی ۶

یا زِ تَجَلّیِ جَلالِ قَدیم
مُضْطَرِب و‌ بی‌سَر و پا می‌رَوی ۷

یا زِ شُعاعاتِ جَمالِ خدا
مَستِ مُلاقاتِ لِقا می‌رَوی ۸

یا زِ بُنِ خُمِّ جهان هَمچو دُرد
صاف شُدی سویِ عُلا می‌رَوی ۹

یا به صِفاتی که خَموشان کنند
خامُش و مَخْفیّ و خَفا می‌رَوی ۱۰