غزل ۵۷۴۵ - به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم

به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم
تمام چشم ز شوق فنای خویشتنم ۱

ره گریز نبسته است هیچ کس بر من
اسیر بند گران وفای خویشتنم ۲

به بی نیازی من ناز می کند همت
توانگر از دل بی مدعای خویشتنم ۳

ز دستگیری مردم بریده ام پیوند
امیدوار به دست دعای خویشتنم ۴

به پاره دل خود می کنم چو غنچه مدار
رهین منت برگ و نوای خویشتنم ۵

چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حباب
همیشه خانه خراب هوای خویشتنم ۶

سفینه در عرق شرم من توان انداخت
ز بس که منفعل که کرده های خویشتنم ۷

ز بند خصم به تدبیر می توان جستن
مرا چه چاره که زنجیر پای خویشتنم ۸

گرفت تاج زر از آفتاب شبنم و من
همان ز پستی طالع به جای خویشتنم ۹

به جای خویش نبودم چو جابجا بودم
کنون که در همه جایم به جای خویشتنم ۱۰

به اعتبار جهان نیست قدر من صائب
عزیز مصر وجود از نوای خویشتنم ۱۱