غزل ۵۷۴۴ - اگر چه با گل دمساز می شود شبنم

اگر چه با گل دمساز می شود شبنم
چو صبح شد به فلک بار می شود شبنم ۱

درین حدیقه زنگار گون نمی ماند
به وصل مهر سرافراز می شود شبنم ۲

اگر ز دامن گل تکیه گاه سازندش
چو بوی گل به هوا باز می شود شبنم ۳

درون دیده خورشید جای خود دیده است
که زود خانه برانداز می شود شبنم ۴

صفای دل به کف آور کز این ره روشن
سبک به عالم آغاز می شود شبنم ۵

ز جمع کردن دامن بود ز هر خس و خار
که بر فلک به یک انداز می شود شبنم ۶

سحر به سیر چمن رو که چون هوا شد گرم
نهفته چون گهر راز می شود شبنم ۷

ز پرده خیرگی عشق چون برون آید
به آفتاب نظرباز می شود شبنم ۸

چه پابه دامن غفلت کشیده ای صائب
قرین مهر به پرواز می شود شبنم ۹