غزل ۵۷۵۲ - صفای روی ترا از نقاب می بینم

صفای روی ترا از نقاب می بینم
به ماه می نگرم آفتاب می بینم ۱

اگر چه از سر زلفش بریده ام عمری است
هنوز در رگ جان پیچ و تاب می بینم ۲

غبار چهره خورشید طلعتی فرش است
به هر زمین که به چشم پر آب می بینم ۳

نژاد گوهر من از محیط یکتایی است
به یک نظر همه را چون حباب می بینم ۴

کشیده دار عنان دراز دستی را
که دور حسن تو پا در رکاب می بینم ۵

دماغ خوردن دود چراغ نیست مرا
به روشنایی دل در کتاب می بینم ۶

چو موی بر سر آتش نشسته مژگانم
زبس که گرم در آن آفتاب می بینم ۷

کجا روم که درین صیدگاه ناکامی
هزار دام ز موج سراب می بینم ۸

رخ گشاده ز دل زنگ می برد صائب
هلال عید به روی شراب می بینم ۹