غزل ۵۷۵۳ - ز خط طراوت رخسار یار می بینم

ز خط طراوت رخسار یار می بینم
صفای آینه را از غبار می بینم ۱

کدام سوخته جان گشته است گرد سرت
که ماه روی ترا هاله دار می بینم ۲

ز لال خضر ترا پیش مرگ خواهد شد
چنین که سرو ترا پایدار می بینم ۳

ز وصل روی تو گل چید هر که چشمی داشت
همین منم که ره انتظار می بینم ۴

مگر در آینه امروز دیده ای خود را
که آب آینه را بیقرار می بینم ۵

متاع هر دو جهان را به آب خواهد داد
طراوتی که به رخسار یار می بینم ۶

حجاب دیده حق بین نمی شود کثرت
تو گرد می نگری، من سوار می بینم ۷

ز خاک، چشم مرا همچو دام سیری نیست
همان ز حرص به راه شکار می بینم ۸

به دست لنگر تسلیم داده اند مرا
میان بحر حضور کنار می بینم ۹

حجاب دیده، من نیست چون شرر غفلت
درون سنگم و راه فرار می بینم ۱۰

به فکر توبه در ایام پیری افتادم
ره نجات به شمع مزار می بینم ۱۱

ز بیوفایی این باغ و بوستان صائب
گل پیاده خود را سوار می بینم ۱۲